Vorige week reed Nine Kooiman nog bijna naar Baarn. Geen dienstreis, geen vergissing met het navigatie­systeem maar gewoon een reflex. Acht jaar lang was het hoofdkantoor van de NPB immers een vaste bestemming en zo’n gewoonte verdwijnt niet zomaar uit je systeem. Hetzelfde geldt trouwens voor haar liefde voor de politiemensen en het politievak. ‘Die neiging om naar dat oude vertrouwde adres te gaan, zal wel slijten. Maar die band met de politie raak ik, zeker weten, nooit meer kwijt.’

Dan was de beslissing om over te stappen naar het FNV-bestuur vast niet gemakkelijk? De oud-voorzitter van de NPB verraadt het antwoord direct met haar blik: 'Er zijn heel wat telefoontjes aan voorafgegaan voordat ik een gesprek aanging met de FNV. Dat had alles te maken met wat ik voel voor de politiemedewerkers. Ik ben heel erg trouw aan de vereniging. Nog steeds. Als ik terugdenk aan alles wat ik heb mogen meebeleven, aan de fijne mensen die er werken en die ik heb mogen ontmoeten. Dat maakte het echt een moeilijke beslissing. Daar heb ik heel lang over na moeten denken.’

Uiteindelijk sloeg de wijzer toch de andere kant op. ‘Dat had zeker te maken met het feit dat er bij de FNV enorm grote belangen spelen. Zaken die ook de politiemensen raken. Maar er staat nu voor veel meer leden, voor alle sectoren, enorm veel op het spel. Ik voelde echt dat ik daar nu een rol in moest nemen. En natuurlijk is het een grote eer als je gevraagd wordt om dat te doen.' Geen gemakkelijke maar wel een heel bewuste stap dus? Nine knikt: ‘Het gaat me echt om de schaal waarin je iets kunt betekenen. Dat mensen je daar graag in zien bewegen omdat ze vertrouwen in je hebben, is natuurlijk waanzinnig mooi.’

Het loslaten ging in elk geval niet van­zelf. 'Dat kon ik niet zonder dat ik wist dat er mensen stonden, die dat in de tussentijd konden opvangen. In een korte tijd was er het een en ander gebeurd binnen het dagelijks bestuur van de NPB. Penning­meester Albert Springer en secretaris Kees Wijnen hadden tussentijds afscheid genomen’, laat ze weten, waarbij ze de werkorganisatie nog heel erg bedankt voor alle onmisbare steun. ‘Daardoor voelde ik me vrij en zeker genoeg om inderdaad de beslissing te nemen.'

Nine benadrukt nogmaals dat de banden met de NPB niet zijn door­gesneden. ‘Voor wie de link met de FNV niet paraat heeft: de politiebond is een zogeheten aangesloten bond, net als bijvoorbeeld de onderwijsbond AOb, journalistenvakbond NVJ en De Horecabond. Al die bonden hebben hun zelfstandigheid maar maken wel deel uit van de federatie. Ze hebben hun eigen, belangrijke stem binnen de FNV en bepalen bijvoorbeeld zelf hun cao-inzet’, legt ze uit 'Wat ik zo mooi vind aan die aangesloten bonden, is dat ze juist zo’n eigen geluid hebben. Dat vind ik ook echt van de politie­bond: eigenzinnig, weten wat ze willen, en zetten daar op door. Dat moet je koesteren. Tegelijkertijd zit de macht wel in de aantallen. Samen sterker, om de slogan van de NPB maar eens te gebruiken.'

Dat laatste motto heeft op dit moment weer extra veel waarde. ‘Ja, ik viel bij mijn komst naar de FNV met mijn neus in de boter. Het kabinet kwam met de plannen om de sociale zeker­heid met één pennenstreek onderuit te halen. Hebben we met de NPB net keihard voor de RVU - Regeling voor Vervroegd Uittreden - staan vechten en dan wil de minderheidsregering de AOW-leeftijd verhogen. En in dezelfde beweging worden ook de zieke en werkloze werk­nemers meegenomen.’ Iets wat politiemensen ook direct raakt, benadrukt ze. ‘Op het moment dat je langdurig uitvalt, PTSS hebt, ziek bent geworden door het werk en afhankelijk bent van een overheidsuitkering. Dat willen ze weg­pakken. Dat vind ik onmenselijk. En hopelijk vinden alle NPB-leden dat met mij.’

Dat de ‘oude geliefden’ nooit ver weg zijn, blijkt wanneer het gesprek vloeiend overgaat in de acties van komend najaar. 'We gaan in sep­tember weer volop actie voeren. Ik hoop natuurlijk dat mijn blauwe gelederen daar prominent bij aanwezig zijn. Natuurlijk heb ik ze de afgelopen twee maanden al regelmatig terug­gezien. Bij recente manifestaties waren er agenten aanwezig om de aangifte tegen het kabinet op te nemen. Dat vind ik echt een geuzendaad. Ik liep daar echt rond van: dat is mijn clubje. En bij de komende actie hoop ik dat dat gevoel nog groter wordt.’

Ze wil het nog een keer extra bena­drukken: 'Het is toch te zot voor woorden dat sociale afbraak goed­gepraat kan worden. Zonder dat we daar met z’n allen boos om worden. Daar moeten we echt samen, met z’n allen, iets aan doen. Anders wordt er alleen maar afgebroken. En ik wil nou juist verder bouwen. Dat was het streven in mijn rol bij de NPB en blijft onverminderd in mijn nieuwe rol.'

En tot slot de mededeling dat ze de NPB heel erg gaat missen. ‘Vooral het dage­lijkse contact met al de fijne mensen. Die mensen - de leden, de collega’s in de werkorganisatie - hebben me echt gevormd. Waar ik ook ben in het land, de manier waarop ik gekleurd ben door het politiewerk en door politiemensen, dat neem ik mee en vergeet ik nooit. Zonder hen was het nooit gelukt. Mijn blauwe hart is dus gewoon meegegaan.’