Met een concreet voorbeeld raakt Naima de bestaansgrond van het netwerk aan. ‘Stel je wilt als politie­medewerker bij een woning van bewoners met een Marok­kaanse achtergrond naar binnen. Dan word je gevraagd om je schoenen uit te doen. Dan heb je best wel wat collega’s die dat niet begrijpen, die dat raar vinden. Maar dat komt door het ont­breken van kennis. Ze weten niet dat het een teken van respect is voor de ruimte. Iets wat diepgeworteld zit in de cultuur’, legt ze uit. 'Als je dat soort zaken niet zegt en uitlegt, blijven ze het ook raar vinden. En dan kom je als politieagent meteen al verkeerd binnen. Letterlijk.’

Heel veel van dit soort culturele zaken zijn gemakkelijk aan te geven en te ver­klaren. Naima vervolgt: ‘‘Met de achter­liggende gedachte dat mensen eerder iets doen als ze het snappen. Dat zien we dus duidelijk als opgave voor het Marok­kaans netwerk. We willen onze collega’s helpen met het ontdekken en begrijpen van gedrag. Waarom doet die mevrouw, meneer of die jongere zo?’ Ze geeft aan dat deze culturele insteek ook binnen de andere netwerken wordt gehanteerd. ‘Het Joods netwerk, het Caribisch netwerk, het Turks netwerk, Roze in Blauw. Ze willen allemaal de collega’s bijstaan met kennis en informatie over een bepaalde groep.’

Daarom moeten collega’s ook zeker niet denken dat het om gezelligheids­clubs gaat. ‘Maar het Marokkaans netwerk is ook zeker geen belangen­vereniging. We willen onze bijdrage leveren aan het beter en effectiever functioneren van de organisatie. Om er met z’n allen beter van te worden. Iedereen zit er met dezelfde gedachte: ik wil iets betekenen voor de organi­satie’, benadrukt Naima. Ze vindt het daarom ook perfect dat er politie­mensen uit alle lagen van de organi­satie - mensen in blauw, beleids­medewerkers, administratief personeel - zitting hebben.

‘Vier keer per jaar komen we bij elkaar om ervaringen, ideeën en meningen uit te wisselen. Op die manier horen we van elkaar wat er speelt en kunnen we van elkaar leren. De bijeenkomsten draaien om kennisuitwisseling. Wat werkte er in Amsterdam bij een demonstratie? Wat heeft een collega in Den Haag geleerd bij een incident in een woonwijk? Wat wij uitvinden en leren, kunnen we dan weer allemaal apart meenemen naar onze eigen werkplek. Om te delen met de collega’s en met de andere netwerken. Kennis hoeft niet per gemeenschap uitgevonden te worden.’ Het netwerk treedt ook actief op richting de samenleving. ‘We organiseren buurt­bezoeken, gaan naar moskeeën. Om de band op te bouwen en om signalen op te pikken. Want de praktijk wijst wel uit dat we daarvoor naar buiten moeten treden. De mensen komen het ons niet uit eigen beweging aan­dragen.’

De extra waarde van Marokkaanse collega's zit natuurlijk op de eerste plaats in de taal. ‘Maar het gaat zeker ook om begrip van de cultuur. Dus niet alleen de dingen die je hoort, maar ook wat je aanvoelt. Vanuit onze achtergrond en opvoeding hebben we allemaal een bepaalde cultuur meegekregen. De normen en waarden die je van jongs af aan meekrijgt’, stelt Naima. 'Bij een huisbezoek aan een Marok­kaans gezin maakt dat bijvoor­beeld een merkbaar verschil. Zeker de eerste en tweede generatie voelt zich sneller gehoord door iemand die hun achtergrond kent. Iemand die Arabisch spreekt en ook de onuitgesproken regels - zoals de regel van de schoenen - begrijpt. Op het moment dat je zo het gesprek aangaat, sta je al met twee-nul voor. Dat heeft niets met persoonlijkheid te maken, puur met herkenning.'

Ze pleit er daarom vooral voor om collega’s zo veel mogelijk in hun kracht te zetten. ‘In bepaalde gevallen is dat dus met hun culturele achtergrond. Schakel dus een collega met een Marokkaanse achtergrond in als dat gunstig is voor de situatie’, aldus Naima. In dezelfde lijn moeten we ook het Marokkaans netwerk zien. Op allerlei manieren wordt een bijdrage geleverd aan het collectief geheugen van de politie. Naima besluit: ‘Kennis die anders verloren gaat en dan opnieuw moet worden uitgevonden. Dat geldt zeker voor de informatie of ervaring die maar op één plek in de organisatie aanwezig is. Via het net­werk delen we het organisatiebreed: met collega’s, de leiding en andere netwerken. Zo leveren we een bijdrage om de politieorganisatie sterker en effectiever te maken. En dat willen we toch allemaal.’