kennismaken
‘De vakbond zit in mijn DNA’

Bas, jij komt vanuit de vakbondswereld. Kun je iets over jouw achtergronden vertellen?
Bas: ‘Laat ik in elk geval beginnen met te vertellen dat ik niet de connectie met de politie heb zoals Michel die heeft. Die blijft bij mij beperkt tot de verhalen van mijn opa, die zijn hele loopbaan bij de gemeentepolitie in Tilburg heeft gewerkt. Maar het vakbondswerk zit wel diep in mijn DNA. Mijn vader is buschauffeur – net als de vader van Michel trouwens – en al heel lang kaderlid bij de FNV. De recente staking in het streekvervoer was waarschijnlijk zijn laatste actie, want volgend jaar gaat hij met pensioen. Als kleine jongen werd ik al meegenomen naar dat soort acties. Vond ik heel interessant.’
Hoe begon je eigen vakbondswerk?
‘Vanaf mijn zestiende ben ik lid en meteen ook actief. Mijn eerste vrijwilligersfunctie was voorzitter van de Werkgroep Internationaal van FNV Jong. Een paar jaar later werd ik ook politiek actief. Ik was voorzitter van een politieke jongerenorganisatie en zat in de gemeenteraad van Tilburg. Daarna ging ik terug naar het vakbondswerk. In 2019 werd ik voorzitter van FNV Jong en later schoof ik door naar het dagelijks bestuur van de FNV. Ik was toen 24, volgens mij de jongste ooit in die functie. Ik had een brede portefeuille: van een leven lang ontwikkelen, emancipatie, verlof en kinderopvang tot arbeidsmarktdiscriminatie en de relatie tussen werk, wonen en klimaat.’
Maar er was ook een link met de NPB?
‘Ik was voorzitter van de ACOP (Algemene Centrale van Overheidspersoneel – red.). Dat is de samenwerking tussen de FNV-bonden in veiligheid, onderwijs en overheid. Die sectoren krijgen hun geld voor arbeidsvoorwaarden uit Den Haag en zijn allemaal aangesloten bij het ABP. Het gaat daar dus ook over de vraag hoe er naar de publieke sector wordt gekeken. Als kostenpost waarop je bezuinigt of als fundament van onze samenleving? In die rol ben ik veel met de NPB opgetrokken, vooral op het gebied van arbeidsvoorwaarden en pensioen.’
Wat drijft jou?
‘Ik geloof in de kracht van de vakbeweging. En met name voor de jongere generatie moet er een sterke vakbond klaar blijven staan. Een bond waar ze tijdens hun loopbaan op terug kunnen vallen. Als het even lastig is, als ze willen sparren over hun toekomst of als ze hun stem willen laten horen in Den Haag en in de media.’
Terug

tekst: Jos de Blank | foto: Ron Rutten